درِ رهایی را به رویم باز کن

گره های ناگوار٬با تو باز می شوند.  شدت سختی ها، با تو می شکند.  دنبال رهایی که می گردند٬ به تو التماس می کنند. از قدرتت ٬سختی های زندگی حساب می برند. به لطفت٬ علت ها و اسباب ٬ فراهم می شوند. با توانایی ات٬ سرنوشت٬ جاری می شود و با اراده ات٬ وسایل آماده می شوند.

 وقتی که می خواهی٬ بی آنکه چیزی بگویی٬ اسباب٬ فرمان می برند و وقتی نمی خواهی ٬ بی آنکه چیزی بگویی٬ اسباب٬ از کار می ایستند.

وقت دشواری ها, آنکه صدایش می کنند, تویی و وقت گرفتاری ها آنکه دنبال پناهش می گردند, تویی.  برای من اتفاقی افتاده که زیر سنگینی اش شکسته ام. گرفتاری ای آمده که تحملش را ندارم آنچه تو فرستادی کس دیگری بر نمی گرداند.

آنچه تو آورده ای کس دیگری نمی برد. دری را که تو بسته ای, کس دیگری باز نمی کند و دری را که باز کرده ای , کسی نمی بندد, پس خودت در رهایی را به رویم باز کن . به توانای ات , این هیبت غم را در من بشکن و کاری کن به همین سختی , به همین رنج که دارم از آن به تو شکایت می کنم,زیبا نگاه کنم.

<صحیفه سجادیه>